żłobek Miejski nr1 - Złobek Integracyjny

O żłobku

Informacje

Zajęcia z dziećmi

Wspieranie rozwoju

Kadra

Historia

Wiersze i piosenki

Ciekawostki i artykuły

Kontakt

Dołącz do nas na
 
" LĘKI U MAŁYCH DZIECI "

 

 
Każdy człowiek rodzi się z lękiem, który jako uczucie wynika z faktu oddzielenia dziecka od matki w trakcie narodzin i towarzyszy każdemu człowiekowi, w mniejszym lub większym stopniu, przez całe życie.

 

 

 
Lęk ma też wymiar pozytywny, ponieważ ostrzega nas przed niebezpieczeństwem – np. przed jadącym samochodem, przed staniem w otwartym oknie, przed wejściem na wysoką drabinę.
Aby umieć radzić z lękami w przyszłości dziecko, już w pierwszym okresie życia, powinno mieć jak największe poczucie bezpieczeństwa, które wzmocni je psychicznie.
 
W życiu każdego człowieka pojawia się zarówno lęk jak i strach, które nie są tym samym, a często używane są zamiennie.
 
Strach – to reakcja emocjonalna na rzeczywiste, konkretne zagrożenie – np. przed szczekającym psem, jadącym samochodem, bodźcem bólowym.
W przypadku strachu wystarczy usunąć jego fizyczną przyczynę.
 
Lęk – powstaje wówczas, gdy sobie wyobrażamy jakieś realne lub całkiem nierealne zagrożenie.
Źródłem lęku jest psychika dziecka, w której rodzi się zagrożenie. Lęk jest stanem emocjonalnym i często jest wynikiem myśli, fantazji, wyobraźni, poczucia odrzucenia czy osamotnienia –np. lęk przed ciemnością, czarownicami czy duchami.
 
Lęki małego dziecka.
 
Każdy wiek ma swoje lęki i dziecko w czasie swojego rozwoju musi przejść przez pewne fazy stanów lękowych.
Lęki mają charakter indywidualny i różnią się sposobem ich przeżywania, z uwzględnieniem wieku dziecka.
 
Najczęstszymi powodami reakcji lękowych są:
 
0-6 miesięcy życia:
 
-utrata opieki
-głośne dźwięki
 
7-12 miesięcy życia:

-obce osoby
-pojawianie się obiektów w sposób nagły i niespodziewany
 
rok życia:

-separacja od rodziców
-obce osoby
-bodźce bólowe
 
2 lata:

-rozmaite lęki, głównie natury słuchowej: pociągi, ciężarówki, grzmoty, odkurzacz
-lęki wizualne –ciemne kolory, duże przedmioty, pociągi, kapelusze
-lęki przestrzenne – zmiany w najbliższym otoczeniu np. łóżko zabrane ze stałego miejsca, przeprowadzka do nowego domu, upadek z wysokości lub wpadnięcie np. do studzienki
-lęki związane z ludźmi – wyjazd matki, jej nieobecność w porze zasypiania
-lęk przed zwierzętami – szczególnie dużymi i dzikimi
-deszcz, wiatr
 
2 i pół roku:

-wiele lęków, szczególnie przestrzennych –obawa przed ruchem albo przesuwaniem przedmiotów, przed nieoczekiwanymi relacjami przestrzennymi np. gdy ktoś wchodzi do domu innymi drzwiami
-lęk przed zbliżającymi się dużymi przedmiotami -np. przed jadącą ciężarówką
 
3 lata:

-dominują lęki wizualne – starzy, pomarszczeni ludzie, maski, czarownice
-ciemność, zwierzęta, policjanci, włamywacze
-wieczorne wyjście rodziców
 
 
Objawy lęku u dzieci występują w kilku sferach:
 
1.W sferze wegetatywnej, dotyczą:
 
-układu pokarmowego /nadmierne ślinienie, biegunki /
-układu oddechowego /przyśpieszenie oddechu /
-układu krążenie /przyśpieszenie akcji serca, bladość, zaczerwienienie /
-układu moczowego /parcie na mocz/
-układu motorycznego /wzmożone napięcie mięśniowe/.
 
2.W sferze sprawności myślenia, dotyczą:
 
-„luki” w pamięci
-niemożności skoncentrowania się i skupienia uwagi.
 
3.W sferze emocji, dotyczą:
 
-drażliwości
-złości
-płaczliwości.
 
4.W sferze zachowania, dotyczą:
 
-trudności z mówieniem
-zgrzytania zębami
-niepokoju ruchowego, bądź zahamowania ruchowego
-ssania kciuka.
 
Czego nie wolno robić, gdy dziecko się boi:
 
1.Wyśmiewać się z jego lęków nie nazywajmy dziecka ani dzidziusiem, ani beksą, ani tchórzem.
2.Straszyć dziecka  - nawet w żartach nie mów dziecku, że zabierze go starszy pan, albo przyjdą po niego policjanci.
3.Lekceważyć tego, co czuje dziecko –jeżeli będziesz tłumaczyć dziecku, że np. „nie ma potworów”, dziecko poczuje się niezrozumiane.
4.”Zarażać” dziecka lękami – jak ty się boisz złodziei, lekarzy, choroby – dziecko może zacząć podzielać twoje lęki.
5.Zawstydzać dziecko przed innymi – nie mów dziecku: „zobacz, twój kolega się nie boi jak ty”.
6.Zmuszać do stawiania czoła lękotwórczej sytuacji – nie szantażuj dziecka, że jeżeli nie zrobi czegoś, czego się boi – nie będziesz się z nim bawił; nie mów dziecku: „jeżeli nie wejdziesz do basenu, to ciebie tam wrzucę” – to potęguje lęk.
7.Niecierpliwić się –nie mów dziecku, że jeżeli się nie pośpieszy, zostawisz je na ulicy.
8.Karać dziecko za to, że się boi.
9.Zakładać, że dziecko boi się z waszej albo własnej winy.
10.Uważać, że w lękach jest coś złego, nienormalnego.

 

Co należy robić, gdy dziecko się boi:
 
1.   Zrozumieć lęk dziecka.
 
2.   Pamiętać, że samo z niego wyrośnie.
 
3.   Pozwolić, przynajmniej przez jakiś rozsądny czas, na unikanie budzącej lęk sytuacji, zanim podejmie się próby oswojenia z nią dziecka.
 
 
  1. F. L. ILG., L. B. Ames, S. M. Baker, Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat, Gdańsk 2001.
  2. Nowicka M., Lęk u dziecka (w:) Towarzystwo Wiedzy Psychologicznej „START” 2006.

 

mgr Halina Tarasiewicz

 

wr

Tworzenie stron www i sklepów internetowych Białystok | Strony www