żłobek Miejski nr1 - Złobek Integracyjny

O żłobku

Informacje

Zajęcia z dziećmi

Wspieranie rozwoju

Kadra

Historia

Wiersze i piosenki

Ciekawostki i artykuły

Kontakt

Dołącz do nas na
 
" Inteligencja emocjonalna - jak ją rozwijać u dzieci? "

Inteligencja emocjonalna to zdolność do rozumienia własnych emocji i radzenia sobie z nimi oraz rozumienia i współodczuwania stanów emocjonalnych innych ludzi. Inteligencja emocjonalna to szeroka umiejętność rozumienia swoich i cudzych emocji. Odpowiednio rozwinięta bardzo pomaga w codziennym życiu. Uczucia i emocje towarzyszą dzieciom na co dzień. Dzieci odczuwają radość, złość, żal i strach. Nie zawsze jednak potrafią sobie z tymi emocjami radzić, panować nad nimi czy mówić o nich. Inteligencja emocjonalna umożliwia adekwatne zachowanie się w różnych sytuacjach, wobec ludzi, zadań, napotkanych trudności ,niepowodzeń.

 

Dzieci powtarzają zachowania, które znają; najczęściej są to zachowania rodziców. To nie znaczy, że rodzicowi nigdy nie wolno wybuchnąć przy dziecku. Wolno, ale gdy już trochę ochłonie, warto powiedzieć „źle zrobiłam, powinnam zareagować spokojniej”. Pamiętaj, że małe dziecko na początku nie odróżnia swoich emocji, tylko czuje jakieś napięcie. Rolą rodzica jest pomóc mu to napięcie nazwać – „widzę, że jesteś smutna”; „chyba jesteś zazdrosny o brata” – i pozwolić wyrazić, co czuje .Rodzic powinien dać dziecku przestrzeń na jego emocje. Wszystkie emocje są dziecku potrzebne i rodzic powinien to zaakceptować, co nie znaczy, że ma się zgodzić na każde zachowanie, które z nich wynikają. Rodzice często niechętnie przyjmują dziecięcą złość. Zwłaszcza, kiedy jest wyrażona krzykiem, rzucaniem się na ziemię itp. Nazwanie rzeczy po imieniu – „jestem zły, dlatego, że… ” wymaga od dziecka sporej dojrzałości. Można ją osiągnąć, ale to wymaga trochę pracy. Jeżeli chcemy, żeby dziecko kontrolowało swoje emocje, musimy je tego nauczyć. Dobrym pomysłem może być wspólne przygotowanie np. Kodeksu Złości .Wspólnie z dzieckiem trzeba ustalić, jakie sposoby wyrażania złości są dopuszczalne (np. tupanie, ściskanie rodzica za rękę), a jakie zdecydowanie nie (rzucanie przedmiotami). Dobrze, żeby kształtowanie inteligencji emocjonalnej opierało się na dwóch filarach: własnym przykładzie dawanym przez rodziców i nazywaniu rzeczywistości. Dziecko, zwłaszcza małe – roczne, czy kilkuletnie nie nauczy się samo radzić ze swoimi emocjami.

 

Co w takim razie mogą zrobić opiekunowie i rodzice, aby rozwijać inteligencję emocjonalną u dzieci?

 

Często rozmawiaj o uczuciach.
Zadawaj pytania: Co czujesz? Jak sądzisz, co czuje druga osoba? – młodszemu dziecku zaproponuj, niech narysuje to, co czuje, ucz słów określających stany emocjonalne, mów o swojej radości, złości, smutku.

 

• Zauważaj i nazywaj nastrój dziecka.
np. „widzę, że jesteś smutny, dlaczego?”, „jesteś wesoła, co ci sprawiło przyjemność?”, „co cię tak zdenerwowało?”

 

Pytaj dziecko o określenie swojego nastroju.
np. „jaki masz dziś humor?”

 

Ucz rozpoznawania uczuć innych ludzi.
np. czytając książkę, zadawaj pytania dotyczące bohaterów, np. „jaką ona ma minę?”, „czy on jest wesoły, czy smutny?”, „dlaczego on jest zmartwiony?”

 

• Rozwijaj wyobraźnię dziecka.

np. zadając pytania, co by czuło, gdyby coś się stało, jak zachowałoby się na czyimś miejscu, np. jakiegoś bohatera z bajki. Pozwalaj odgrywać scenki, aby dziecko miało okazję wcielać się w różne postacie, co umożliwia mu spojrzenie z perspektywy innej osoby.

 

Nie utrwalaj i nie nagradzaj zachowań, które świadczą o niedostatecznym rozwoju emocjonalnym.
Gdy dziecko ma napad złości, stara się wymusić coś np. kupno czegoś w sklepie, nie kupuj wbrew sobie, byleby tylko mieć święty spokój, gdyż takie zachowanie prawdopodobnie będzie się powtarzać – dziecko widzi, że napad złości jest skuteczną formą działania, gdy czegoś chce.

 

Ucz, jak radzić sobie z porażką.
Przeanalizuj z dzieckiem zaistniałą sytuację, zastanówcie się wspólnie co mogło być jej przyczyną, aby w przyszłości uniknąć podobnego błędu. Nie krytykuj dziecka za to, że mu się nie udało, a raczej mobilizuj do podejmowania kolejnych prób, wyciągając wnioski z niepowodzeń.

 

Nie zaprzeczaj emocjom.
Akceptuj uczucia dziecka, takimi jakie są. Nie umniejszaj ich znaczenia, mówiąc np. płaczącemu dziecku, które się złości i czuje realny smutek, czy gniew, że nic się nie stało, „to głupstwo” , „nie ma się o co smucić”, itp. To tylko pogłębi dezorientację dziecka.

 

Ucz dziecko dostrzegać i akceptować wady.
Dziecko powinno wiedzieć, że każdy może popełnić błąd i nie ma ludzi doskonałych. Nie stawiajmy dziecku zbyt wygórowanych wymagań, aby nie traciło wiary w swoje możliwości.

 

Ucz słuchania.
Podkreślaj wagę aktywnego słuchania, skupienia na rozmówcy. Sam wysłuchaj dziecka i ucz go tego samego.

 

Nie zamykajmy dzieci na kontakty z innymi.
Czas spędzany z drugim człowiekiem jest najlepszym sposobem na rozwijanie inteligencji emocjonalnej.

 

Nie ukrywajmy swoich uczuć.
Uczciwe powiedzenie, że jesteśmy smutni lub źli nie jest niczym złym, wręcz przeciwnie. Dziecko ma szansę poznać różne emocje i nauczyć się ich rozpoznawania.

 

Wykorzystaj bajki terapeutyczne albo inne bajeczki zakończone morałem, które uczą w sposób obrazowy, co to znaczy empatia, tolerancja, nieśmiałość, przyjaźń, miłość czy sprawiedliwość.

 

Kształtuj wytrwałość dziecka.
Wspieraj, gdy się zniechęca, popada w rezygnację czy nie wie jak sobie poradzić z jakimś zadaniem. Dziecko powinno umieć poprosić o pomoc i mieć świadomość, że problemy można rozwiązać, tylko trzeba szukać ku temu sposobów.

 

Inteligencję emocjonalną u dzieci można także rozwijać poprzez zabawę, która w najbardziej naturalny sposób pomaga dziecku zrozumieć otaczający go świat - również świat uczuć i emocji. Istnieje całkiem sporo zabaw i technik, które mogą okazać się przydatne w tym zakresie.

 

Opowiadania relaksacyjne przy muzyce – zachęć dzieci do znalezienia sobie wygodnego miejsca i położenia się w wygodnej pozycji, tak, by mogły się zrelaksować, słuchając bajek relaksacyjnych. Możesz włączyć cichą muzykę, jako tło opowiadań.

 

Bajki terapeutyczne – wspólne czytanie, rozmowa.

 

Rozśmieszający mim – maluchy siedzą w kręgu, najmłodsze w środku rozśmiesza pozostałe dzieci bez słów.

 

Misiowy kącik – w grupie żłobkowej można wspólnie z dziećmi urządzić kącik, w którym będzie mieszkał grupowy pocieszyciel, może to być miś lub inna przytulanką. Dziecko będzie mogło w wolnych chwilach pobyć z przytulaną, zwierzyć się jej.

 

Kosz niegrzecznych zachowań – wspólnie z dzieckiem wymieniamy niegrzeczne zachowania, „zawijajamy” je w czarne kawałki papieru i wyrzucamy do kosza.

 

Nagrodowe serce – przygotuj kartonowe słońce z napisem: Już potrafię! oraz promyki z imionami dzieci. Pod napisem można umieszczać rysunek czynności, której dzieci uczą się przez jakiś wspólnie ustalony czas. Promyki będą nagrodą za zdobywane umiejętności, np. za prawidłowe korzystanie z ręcznika.

 

Jaka ta mina? – wydrukuj na oddzielnych kartkach symbole poszczególnych emocji/zdjęcia z wybranymi emocjami. Baw się w rozpoznawanie i nazywanie rysunków symbolizujących: radość, strach, smutek, złość.

 

 

wr

Tworzenie stron www i sklepów internetowych Białystok | Strony www